panahon ng tagulan
panahon ng paghihinagpis
panahon ng kalungkutan
mamaya sa ilalim ng ulan,,,
ako ay tatangis..
walang makakakita ng luha ko…
dadamhin ko ang taglamig magisa
walang makakaalam
mamayang konti
maglalaho na ko sa mundo
mawawala parang bula
magiging usok at
magpapaluha sa ibang tao…
tagal ko na nagpost ng random thoughts ko ah.. nakakainis…
wala akong makausap ng matino…
bakit ganun?
wala kang halaga sa mga taong pinahahalagahan mo..
bakit ba naimbento ang konsepto ng ‘taken for granted’?
pag naginarte ka, sensitive ka na….
pag di ka naman nagreact, insensitive ka…
bakit ba may mga taong lagi na lang turing sayo bata?
imbes na magpataas ng moral mo, pinapahina pa loob mo…
di na ko natutuwa sa mga nangyayari ngayon…
nangingintab na noo ng bilog na buwan…
na nagbibigay ng liwanag sa makatang bituin nakdungaw sa malaking espasyo ng kalawakan…
pinagaawayan kung lumilipad nga ba ang bibe o hindi…
kanina umuulan…
kanina nagyoyosi ako…
di ko namalayan…
sa layo ng iniisip ko, nabasa na pala ako sa ambon
tinapon ko ang yosi…
bakit kailangan may umalis?
bakit kailangan may maiwan?
bakit kailangan maghiwalay?
bakit kailangan lumayo?
akala ko ilang buwan pa kita makikita…
akala ko matagal ka pa aalis…
akala ko magkakasama pa tayo…
akala ko hindi ako iiyak pag iniisip kong aalis ka…
sana bago ka umalis
makasama kitang magyoyosi sa badagwas,
makasama kitang tumambay sa may court…
makasama kitang tumingin sa bituin sa may rooftop nio…
makasama kitang manood sa front row ng sinehan…
makasama kitang maglakad sa ATC, habang may iniinom na pearl shakes…
makasama kita pag pasko at patagong iinom…
makasama kita magmomovie marathon…
makasama kita magsukat ng damit sa lahat ng shops sa dept.store..
makasama kita magsenti mode at makakuentuhan ng kahit anong bagong nangyayari sa buhay natin
makasama kita at marinig lahat ng himutok mo tungkol sa kung anu-anong kaburyungan mo sa buhay
makasama kita sa paglalakad papuntang palma…
makasama kita sa pagsigaw at pagiyak
ewan, madami pa akong gustong ilagay dito, lam ko namn na hindi sapat ang espasyo rito…. basta lam mo na un… kapatid!!!
**************************************
(para sa isang taong, halos naging kadikit ko ng bituka, alam mo kung sino ka pag binasa mo ito!)
habang ating ang gabi…
tayoa y sumayaw
huwag tayong bibitaw…
sana wala nang tumapik sa ating mga balikat
nang sa gayon ikaw na ang maging kapareha ko sa pagsayaw habambuhay
-hinalo mula sa prom ng sugarfree at mula sa isang kwento sa ladlad
